W latach 1790-1792 zmienił

„W latach 1790—1792 zmienił się również zasadniczo stosunek Stanisława Augusta do opozycjonistów i malkontentów. Obecnie nie byli to już w jego oczach bezwzględni przeciwnicy, lecz raczej w znacznym stopniu obiektywni sprzymierzeńcy, z którymi łączyły króla liczne subiektywne sympatie i przekonania, a także wyraźne interesy polityczne. Była to więc teraz siła polityczna, która w nowych warunkach mogła się okazać całkiem dlań użyteczna, stanowiąc pożądaną przeciwwagę dla leaderów stronnictwa patriotycznego, przede wszystkim dla zbyt groźnego (w pojęciu króla) Ignacego Potockiego, pretendującego rzekomo do rozciągnięcia nad Stanisławem Augustem swojego rodzaju politycznej kurateli; a także dla nasilających się coraz bardziej w Warszawie i w całym kraju tendencji radykalnopatriotycznych, wiązanych najczęściej z nazwiskiem Hugona Kołłątaja.
Tradycje polityczne, które wpływały w latach 1790—1792 na ludzi stronnictwa patriotycznego, były dość skomplikowane. Z jednej strony dawało jeszcze znać o sobie dziedzictwo polityczne „Familii" Czartoryskich, za pośrednictwem nieżyjącego już od roku 1783 marszałka
Stanisława Lubomirskiego przekazane przede wszystkim jego zięciom — młodym Potockim (Ignacemu i Stanisławowi Kostce), przy czym w tradycji tej dominowała wyraźnie idea naprawy ustroju, przy silnym zarazem akcentowaniu niezawisłości Rzeczypospolitej. Przejawiały się również w ideologii stronnictwa patriotycznego bardzo silne tradycje starosarmackie i barskie — niechęć wobec króla i dworu warszawskiego, wrogość wobec dworu petersburskiego. Na tej właśnie tradycji opierały się ogólne sympatie prosaskie, które doprowadziły do desygnowania domu Fryderyka Augusta na dynastię dziedzicznie zasiadającą na tronie polskim. Wyraźna była również trzecia tradycja, reprezentowana przez członków dawnego stronnictwa dworskiego (Pius Kiciński, poza sejmem na przykład poseł polski w Petersburgu Augustyn Deboli) — z tej strony główny nacisk kładziono na sprawę reformy ustroju i reform społecznych, ale z silniejszym akcentowaniem praw monarchy. Tendencje antymagnackie występowały wyraźnie wśród posłów wywodzących się ze średniej szlachty. Tutaj dużą rolę odgrywała grupa inflanckolitewska, z jednej strony związana, co prawda, ściśle z marszałkiem Ignacym Potockim, ale z drugiej współpracująca z kołami radykalnopatriotycznymi poza sejmem, z ludźmi „Kuźnicy Kołłątajowskiej", ze środowiskami drobnej szlachty i mieszczaństwa, gdzie zaczynały się już szerzyć poglądy prejakobińskie.“(10)