Z tych samych powodów

„Z tych samych powodów, jak za niewolnika czy zwierzę, istniała niegdyś bardzo daleko idąca odpowiedzialność właściciela rzeczy, która spowodowała czyjąś śmierć. Zostało to jednak zmodyfikowane w postanowieniach wprowadzonych przez Rotara, wedle których nie odpowiadał właściciel miecza, który komuś pożyczył lub który został mu zabrany bez jego wiedzy, za zabójstwo lub zranienie dokonane tym mieczem przez osobę, w której ręku miecz się znalazł.
Tkwiące jeszcze głęboko w świadomości prawnej społeczeństwa longobardzkiego kwalifikowanie przestępstw na podstawie samego tylko skutku bez względu na nastawienie woli sprawcy wywoływało zawsze reakcję ze ze strony poszkodowanego (względnie w wypadku mężobójstwa ze strony krewnych zabitego), doprowadzającą do stanu wrogości między stronami, o ile chodzi o wolnych, do walki — wróżdy (jaida). Longobardowie byli tym spośród szczepów germańskich, u którego prawo odwetu (wróżda) najbardziej było rozpowszechnione. Wskazują na to między innymi wzmianki w ustawach królów longobardzkich, którzy starali się ograniczyć wróżdę, zachęcając do jej zaniechania, w zamian za uiszczenie przez przestępcę iicrgeldii (główszczyzny, zagłowia), a więc wykupienie się od zemsty. Aby poszkodowanych uczynić skłonnymi do przyjmowania wergeldu, podwyższali królowie — jak to uczynił Rotar — jego wysokość. Nadto, by ułatwić zawarcie ugody między zwalczającymi się stronami, zaczęła władza publiczna w VIII w. zmuszać je do zawarcia rozejmu (treuva), za którego złamanie płacono wysoką grzywnę. Wreszcie zakazana została wróżda całkowicie w wypadku, gdy chodziło o zadanie ran, o przestępstwa popełnione nieumyślnie oraz o odpowiedzialność za zwierzęta.“(15)